Przejdź do wersji zoptymalizowanej dla osób niewidzących i słabowidzących
Góra
Menu górne
Menu prawe
Treść główna
Dół strony
Znajdujesz się w: Strona główna / O szkole / Historia
Tablica Ogłoszeń

- baner_2a.jpg

 

 

 

 

Historia

 

Historia przedwojenna szkoły

Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych im. Hipolita Cegielskiego mieści się w budynku przy ul. Wojska Polskiego 3, wzniesionym ok. 1857 roku. W obiekcie początkowo mieściło się pruskie Królewskie Ewangelickie Seminarium Nauczycielskie. Była to słynna szkoła pedagogiczna, znana z propagowania nowej metody nauki czytania. Okres przed II wojną światową to powolny upadek rangi szkoły (w budynku zamiast szkoły wyższej umiejscowiono szkołę średnią tzw. Aufbauschule). W 1922 szkole nadano imię Alberta Leo Schlagetera (1894-1923) bohatera I wojny światowej należącego do NSDAP (szkoła poprzez to zdarzenia została nazwana Schlageterschule). Najciekawszym miejscem w przedwojennej szkole była piękna aula. Córka ostatniego niemieckiego dyrektora, pani Bauer (w 2007 roku była gościem obchodów 60-lecia szkolnictwa zawodowego w Ziębicach) wspominała wystrój auli. Oprócz organów, które uświetniały uroczystości szkolne i religijne, na ścianach auli podziwiać można było interesujące malowidła malarza historycznego Alfreda Gottwalda (znany niemiecki malarz, autor malowideł i witraży w ziębickim Ratuszu) z wizerunkami postaci św. Jadwigi, Henryka II, księcia ziębickiego Bolka I, Jana z Ziębic (pierwszego rektora Uniwersytetu Lipskiego), a także Mikołaja Kopernika, którego potomkowie ze strony matki byli mieszkańcami naszego miasta. Niestety, tych malowideł już nie ma, a i sam budynek został po pożarze w latach 70-tych zmieniony (nadbudowano III piętro oraz dokonano dużej zmiany frontonu, co widać na zdjęciach historycznych). Za: www.ziebiceszenborn.republika.pl

- his1.jpg
- his2.jpg
- his3.jpg
- his4.jpg
- his5.jpg

Historia powojenna Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Ziębicach 

Historia szkolnictwa zawodowego to jeden z istotniejszych elementów powojennego rozwoju Ziębic. Miejscowe szkoły, przygotowujące kolejne pokolenia specjalistów w rozmaitych zawodach, zmieniały swoje nazwy, zmieniały profile kształcenia, dostosowując się ciągle do potrzeb przede wszystkim lokalnego przemysłu. Dzisiejsza szkoła jest spadkobierczynią tradycji m.in. Gimnazjum Przetwórstwa Owocowo-Warzywnego, Zasadniczej Szkoły Metalowej, Zasadniczej Szkoły Elektrycznej, Państwowego Gimnazjum Przemysłu Ceramicznego, Zasadniczej Szkoły Zawodowej, Technikum Ceramicznego, Publicznej Średniej Szkoły Zawodowej, Zasadniczej Szkoły Mechanizacji Rolnictwa i Zespołu Szkół Zawodowych. Przez 60 lat mury ziębickich szkół zawodowych opuściło kilka tysięcy absolwentów, często z najodleglejszych stron Polski. Po ukończeniu nauki w Ziębicach wielokrotnie wracali do swych szkolnych lat wspomnieniami, często odwiedzali miejsca, w których przyszło im spędzić najpiękniejsze chwile swojej młodości.

„Przeszłość to jest dziś, tylko cokolwiek dalej” – pisał Cyprian Kamil Norwid. My, jako kontynuatorzy dzieła kilku pokoleń, nie zapominamy o przeszłości – jest nam ona tak bliska, jak właśnie dzisiejszy dzień.

Właśnie dlatego pragniemy na naszej stronie zaprezentować szkic z przeszłości szkolnictwa zawodowego w Ziębicach.

Szkolnictwo zawodowe w Ziębicach w latach 1947-1997

Ważnym czynnikiem rozwoju miasta, a co za tym idzie jego oświaty, w tym szczególnie szkolnictwa zawodowego, był przemysł i rozwijająca się gospodarka. Ziębice przejęto w 1945 roku w stanie zupełnie niezniszczonym.

W mieście zastano: zakłady ceramiczne, fabrykę konserw, browar, cukrownię, mleczarnię oraz inne mniejsze zakłady przemysłowe. Należy tutaj zauważyć, że większość tych zakładów już w 1946 roku była sprawna i gotowa do produkcji.

Wysiedlenie Niemców jednak spowodowało poważne perturbacje w tych zakładach, spowodowane brakiem fachowców do prowadzenia dalszej produkcji. Z powodu braku wykwalifikowanych pracowników w Zakładach Ceramicznych trzeba było sprowadzić 40 wykwalifikowanych pracowników z podobnej fabryki w Suchedniowie. Pilnym zatem zadaniem dla nowych władz stało się stworzenie w mieście od podstaw szkolnictwa zawodowego, mogącego sprostać potrzebom kształcenia fachowców dla istniejących w mieście zakładów pracy.

W związku z tym w pierwszych latach powojennych szkolnictwo zawodowe w Ziębicach przeżywało bardzo burzliwy okres swojej działalności.

Już w 1946 roku powołano do życia Gimnazjum Przetwórstwa Owocowo-Warzywnego. Była to szkoła przyzakładowa Państwowej Przetwórni Owocowo-Warzywnej nr 83 w Ziębicach, a jej organizatorem był inż. Józef Bartlitz - ówczesny kierownik produkcji w zakładzie. Uczniowie szkoły rekrutowali się z terenu całej Polski, a zajęcia początkowo odbywały się na strychu fabryki. W 1947 roku szkołę przeniesiono do lokalu przy ul. 1 Maja, w którym przed wojną mieściła się "Berufsschule" [Zawodowa Szkoła Weterynaryjna], aby ostatecznie ulokować się w budynkach przy ulicy Bolesława Chrobrego [obecnie w budynkach tych mieszczą się internaty ZSZ]. Początkowo Gimnazjum kształciło w jednej specjalności: przetwórstwa owoców i warzyw. Od 1952 roku zmienia się kierunek kształcenia na ślusarzy urządzeń przemysłu spożywczego, co w konsekwencji prowadzi do zmiany profilu i nazwy szkoły na Zasadniczą Szkołę Metalową. W tym samym okresie rozpoczęto naukę na nowym kierunku kształcenia: specjalista elektromonter urządzeń przemysłowych. Wyparcie przez ten kierunek zawodów dotychczas dominujących w szko1e, spowodowało w 1954 roku kolejną zmianę profilu i nazwy szkoły na: Zasadniczą Szkołę Elektryczną Ministerstwa Przemysłu Rolnego i Spożywczego. Szkoła istniała do 1967 roku. W ostatnim okresie w szkole uczyło się 439 uczniów w 12 oddziałach klasowych. Z datą 1 września 1967 roku szkoła została zlikwidowana, a jej kadrę pedagogiczną i uczniów włączono w skład Zasadniczej Szkoły Zawodowej.

We wrześniu 1947 roku zostaje powołana w Ziębicach druga branżowa szkoła zawodowa. Było nią trzyletnie Państwowe Gimnazjum Przemysłu Ceramicznego. Szkoła działała pod patronatem Ziębickich Zakładów Ceramicznych, a jej zadaniem było kształcenie wykwalifikowanych pracowników w dziedzinie przemysłu ceramicznego na potrzeby zakładu patronackiego. Z początkiem roku szkolnego 1950/1951 przeprowadzono reorganizację szkoły. Na miejsce Gimnazjum utworzono dwuletnią Zasadniczą Szkołę Zawodową i czteroletnie Technikum. W 1953 roku likwidacji ulega Technikum, a w Ziębicach pozostaje jedynie szkoła na poziomie zasadniczym. W szkole wiedzę zdobywają uczniowie na dwóch kierunkach: formierskim i odlewniczym. Brak możliwości zatrudnienia absolwentów powoduje w 1956 roku jej całkowitą likwidację. W roku szkolnym 1955/1956 do Zasadniczej Szkoły Ceramicznej uczęszczało 74 uczniów.

W 1947 roku powstaje w mieście jeszcze jedna szkoła zawodowa. Jest nią bezpośrednia poprzedniczka obecnego ZSZ, Publiczna Średnia Szkoła Zawodowa podlegająca Ministerstwu Oświaty. Po wielu zmianach organizacyjnych szkoła ta dotrwała do czasów współczesnych pod pełną nazwą Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych, który w konsekwencji stał się kontynuatorem tradycji całego szkolnictwa zawodowego istniejącego w Ziębicach po wojnie światowej.

Etapy rozwoju Zespołu Szkół Zawodowych

I. Pierwsze dwudziestolecie istnienia szkoły. Lata 1947-1967

Początki powstania ZSZ w Ziębicach sięgają roku 1947. 1 września tego roku rozpoczęła działalność Publiczna Średnia Szkoła Zawodowa. Utworzona ona została na mocy dekretu Rady Ministrów z 1947 roku, określającego zasady funkcjonowania szkolnictwa zawodowego w Polsce po II wojnie światowej.

Szkoła ta przeznaczona była „przede wszystkim dla męskiej i żeńskiej młodzieży pracującej, która wypełniła obowiązek szkolny i podlegała obowiązkowi dokształcania zawodowego”. W archiwach zachowało się niewiele dokumentów świadczących o pierwszych latach działalności szkoły. Z dostępnych materiałów można wnioskować, że początki były skromne. W pierwszym roku istnienia szkoła liczyła zaledwie 7 nauczycieli i 75 uczniów pobierających naukę na kierunkach: metalowym, odzieżowym i administracyjno-handlowym. W szkole była też niewielka liczba młodzieży w zawodach: poligraficznym (ogółem 1), skórzanym (1), rolniczo-ogrodniczo-handlowym (7). Nauka przedmiotów ogólnokształcących odbywała się w klasach wielozawodowych, a praktyczna nauka zawodu w warsztatach szkolnych lub w okolicznych zakładach pracy.

Pierwsi uczniowie rekrutowali się z różnych środowisk, a szczególnym problemem w pracy dydaktycznej szkoły było ich zróżnicowanie zarówno intelektualne jak i wiekowe. Dlatego też początkowo praca dydaktyczna skupiała się głównie na douczaniu. Za tym stylem pracy przemawiały też: dokuczliwy brak nauczycieli, brak podręczników oraz brak jednolitego i spójnego programu nauczania. Brakowało pomocy naukowych, a istniejąca baza lokalowa była zbyt skromna, jak na rosnące stale potrzeby. W kolejnych latach sukcesywnie zwiększała się liczba uczniów. W 1948 roku było ich 128, w 1949 -167, a w 1950 r. - 250.

W początkowym okresie funkcjonowania szkoły ważną dziedziną działalności była praca opiekuńczo-wychowawcza. Dlatego też istotną rolę odgrywał system stypendialny oraz internat szkolny z 50 miejscami noclegowymi. W latach czterdziestych systematycznie wzrasta liczba wychowanków internatu. I tak w 1948 roku z zamieszkania w internacie korzystało 30 osób, co stanowiło 23,43 % ogólnej liczby uczniów w szkole, w 1949 - 45 (26,94%), a w 1950 - 50 (20,0%). Zaistniały spadek procentowy liczby mieszkańców internatu w stosunku do ogólnej liczby uczniów w szkole nie wynikał z braku chętnych do korzystania z zamieszkania, lecz z braku miejsc w internacie. O ile w latach poprzednich wykorzystywano miejsca w internacie w 60%, to w 1950 roku internat był wykorzystany w 100%.

Ważną dziedziną pomocy socjalnej dla uczniów w omawianym okresie był system stypendialny. W pierwszych latach istnienia szkoły powoli, ale systematycznie wzrastała też liczba korzystających z pomocy finansowej. W 1948 roku z funduszu stypendialnego skorzystało 4,68 % ogólnej liczby uczniów, w 1950 roku liczba ta wynosiła już 13,60 %.

Rok 1950 przynosi zmianę w profilu nauczania. W wyniku reformy szkolnictwa zawodowego w Polsce, szkoła zostaje przekształcona z Publicznej Średniej Szkoły Zawodowej w trzyletnią państwową Zasadniczą Szkołę Zawodową. Praca dydaktyczna prowadzona była w zespołach klasowych grupujących takie kierunki jak: handlowy, ślusarski i krawiecki, handlowy i mechaniczny. Tylko jedna klasa była o jednolitym profilu krawieckim. Wszystkie kierunki kształciły na podbudowie siedmioletniej szkoły powszechnej. W kolejnych latach następuje stopniowa redukcja zawodów usługowych na rzecz ślusarsko-mechanicznych, co prowadzi do kolejnej zmiany profilu i nazwy szkoły na Zasadniczą Szkołę Metalową. Ten stan istnieje do 1954 roku, kiedy to szkoła zostaje przekształcona w Zasadniczą Szkołę Mechanizacji Rolnictwa. W dużej mierze zmiana ta wymuszona została polityką władz państwowych, nasilających w omawianym okresie akcję kolektywizacji rolnictwa, co ze sobą wiązało potrzebę kształcenia wykwalifikowanych kadr dla spółdzielni rolniczych oraz Państwowych Gospodarstw Rolnych. W roku szkolnym 1954/1955 ogólna liczba uczniów szkoły wynosiła 148 osób, z czego aż 77 to uczniowie klas pierwszych o kierunku mechanizacja rolnictwa. W tym też roku mury szkoły opuszcza ostatni rocznik absolwentów kierunku metalowego w liczbie 71 osób.

W okresie tym wzrasta też rola warsztatów szkolnych. Świadczyć o tym może sprawozdanie dyrektora szkoły ze szkolenia produkcyjnego. "Szkolenie produkcyjne w warsztatach szkolnych odbywało się w oparciu o harmonogram przejścia uczniów przez poszczególne działy produkcyjne. Klasy drugie "ślusarz maszynowy" pracowały w ciągu roku szkolnego w dziale obróbki ręcznej, obróbki maszynowej, kuźni oraz w ciągu jednego tygodnia pracy w warsztacie uczeń pracował w wypożyczalni narzędzi. Klasy pierwsze o specjalności traktorzysta mechanik pracowały w kuźni, wypożyczalni narzędzi (równolegle z klasami drugimi) oraz dodatkowo pracowały przez 30 godzin w stolarni, zapoznając się z ręczną obróbką drewna". Z powyższych faktów można wnioskować, że zajęcia z praktycznej nauki zawodu odbywały się w większości w ramach warsztatów szkolnych. Jedynie uczniowie klas pierwszych odbywali praktykę specjalistyczną w miejscowym POM-ie. "Dla klas pierwszych w okresie od 1 VI do 15 VI 1955 została zorganizowana praktyka w miejscowym POM-ie, w czasie której uczniowie zapoznali się z pracą POM-u i ugruntowali swoje teoretyczne wiadomości z dziedziny maszyn rolniczych i ciągników”.

W związku z tym, że w szkole uczyła się w większości młodzież spoza miejsca zamieszkania (88% ogółu uczniów szkoły), szczególną rolę zaczął w tym okresie odgrywać internat szkolny. W kolejnych latach systematycznie zwiększa się liczba miejsc w internacie do 130, które wykorzystywano w 100%.

Rozwija się także system stypendialny. W wyniku podziału, 70 uczniów otrzymało stypendium w wysokości 263 zł, 45 uczniów wysokości 175 zł i 17 uczniów po 131,50 zł. Z powyższych wyliczeń można wnioskować, że pomocą stypendialną objętych było w omawianym okresie 122 uczniów, co stanowiło 95% ogólnej ich liczby.

W ZSMR zaczyna rozwijać się także amatorski ruch artystyczny. Działają zespoły: chóralny, taneczny, recytatorski i teatralny. Działa także Koło Sportowe "Zryw”, posiadające sekcję siatkówki, tenisa stołowego i lekkoatletyki.

Kolejne lata charakteryzują się stosunkowo stabilną sytuacją, pozwalającą na harmonijny rozwój szkoły. Do 1967 roku ZSMR kształciła głównie uczniów o specjalności mechanik rolniczy. W roku szkolnym 1956/1957 kształciło się w tej specjalności już 175 uczniów. Kierunkowi kształcenia podporządkowane były także działy kształcenia praktycznej nauki zawodu w warsztatach szkolnych; były to: obróbka cieplna, obróbka mechaniczna, obróbka ręczna, eksploatacja maszyn rolniczych, maszyny rolnicze, ciągniki rolnicze czy elektrotechnika. Duża liczba uczniów powodowała wiele trudności w prowadzenia pracy dydaktycznej w warsztatach szkolnych. Informacji na ten temat dostarcza nam sprawozdanie kierownika warsztatów szkolnych. Pisze on:"(...) warsztaty znajdują się w bardzo trudnym położeniu, ze względu na ciasnotę pomieszczeń. Wymusza to prowadzenie pracy na dwie zmiany i wymaga od nauczycieli stałej uwagi i szczególnego przestrzegania zasady racjonalnej organizacji na stanowisku montażowym. Odnosi się to do warsztatów napraw ciągników i maszyn rolniczych”.

Następne lata nie przynoszą istotnych zmian organizacyjnych i programowych. Systematycznie zwiększała się tylko liczba uczniów w szkole. W roku szkolnym 1966/1967 ZSMR kształciła już w 12 oddziałach 455 uczniów.

II. Zasadnicza Szkoła Zawodowa w latach 1967-1976

Rok szkolny 1967/1968 przynosi ze sobą kolejne zmiany organizacyjne w szkole. Na mocy decyzji Kuratorium Oświaty Szkolnej z dnia 25 listopada 1967 roku, zostają połączone w jeden organizm dwie szkoły zawodowe istniejące dotychczas w mieście. Zasadnicza Szkoła Elektryczna oraz Zasadnicza Szkoła Mechanizacji Rolnictwa tworzą jedną o nazwie Zasadnicza Szkoła Zawodowa. Jednym z powodów tego połączenia było wejście reformy szkolnictwa z 1961 roku do szkół zawodowych i średnich.

W pierwszym okresie istnienia zreformowanej zasadniczej szkoły zawodowej kształcono w niej na dwóch kierunkach: mechanizacji rolnictwa oraz elektrycznym. Poza tymi dwoma podstawowymi kierunkami kształcenia, odziedziczonymi po szkołach działających w latach poprzednich, w 1968 roku próbowano wprowadzić specjalność murarz, jednak z braku chętnych nie została ona utworzona. Kolejne lata to ciągły wzrost liczby uczniów, ale i poszerzanie oferty programowej poprzez otwieranie kolejnych kierunków kształcenia. „W Zasadniczej Szkole Zawodowej w Ziębicach można zdobyć zawód ślusarza mechanika, tokarza, elektromontera, dziewczęta uczą się przetwórstwa warzyw i owoców. Przy szkole pracuje też filia wieczorowego Technikum Mechanicznego w Ząbkowicach. Od września można tu będzie zdobywać nowy atrakcyjny zawód: mechanika-kierowcy pojazdów samochodowych”.

Otwarcie w 1973 roku filii Technikum Mechanicznego, a następnie przekształcenie jej w samodzielną jednostkę szkolną w roku następnym, było wynikiem starań dyrekcji szkoły i miejscowych Zakładów Ceramicznych borykających się z brakiem wykwalifikowanej kadry. Dziennikarz „Gazety Robotniczej” fakt ten opisuje tak: „Dwa lata temu, gdy w Ziębicach tworzyła się Fabryka Maszyn Ceramicznych, postulowaliśmy aby absolwenci miejscowej szkoły zawodowej pracując, mieli możliwość zdobycia kwalifikacji specjalistycznych potrzebnych do pracy w nowo powstałym zakładzie. Z podobnym wnioskiem do władz oświatowych wystąpiła także dyrekcja Fabryki Maszyn Ceramicznych, obiecując równocześnie pomoc w jego realizacji. Kuratorium ustosunkowało się ze zrozumieniem do tej propozycji i w ubiegłym roku w Ziębicach powstała filia ząbkowickiego Technikum Mechanicznego dla Pracujących. W tym roku od 1 września ząbkowicką filię przekształcono w normalne technikum. Jak nas informuje dyrektor mgr Konstanty Sobko, w dwóch klasach uczy się zawodu technika-mechanika ze specjalnością budowa maszyn, ok. 40 młodych ludzi, głównie absolwentów Zasadniczej Szkoły Zawodowej. W większości są to pracownicy ziębickiej Fabryki Maszyn Ceramicznych. Tak więc zakład ten ma zapewnione na przyszłość wysoko kwalifikowane kadry. A że nie jest to tylko czcze stwierdzenie, świadczą o tym prośby dolnośląskich przedsiębiorstw o absolwentów ze specjalnością elektromonter”.

Otwarcie technikum stało się momentem przełomowym w dziejach szkoły oraz w historii kształcenia zawodowego w powojennych Ziębicach. Umożliwiło w kolejnych latach przejście z kształcenia na poziomie zawodowym do poziomu szkoły średniej, dającej w konsekwencji świadectwo dojrzałości, które umożliwiało dalsze kształcenie w szkołach wyższych. Dalszy dynamiczny rozwój Zakładów Ceramicznych oraz wzrost zapotrzebowania na wykwalifikowaną kadrę powoduje reaktywowanie w szkole kierunku kształcenia: produkcja ceramiki technicznej i użytkowej. „Po 19 latach reaktywuje się w tutejszej szkole zawód, który prowadzony był w zlikwidowanej w 1956 r. Zasadniczej Szkole Ceramicznej. Potrzeby kadrowe Ziębickich Zakładów Ceramicznych, które od 1 stycznia 1975 roku przyjęły nazwę "Zakłady Wyrobów Kamionkowych w Ziębicach" przyczyniły się do podjęcia decyzji o uruchomieniu klasy w zawodzie produkcja ceramiki technicznej i użytkowej od drugiego semestru 1974/75 roku. Decyzja utworzenia tego kierunku spowodowała to, że obecna Zasadnicza Szkoła Zawodowa stała się sukcesorką wszystkich działających na przestrzeni trzydziestolecia szkół zawodowych z terenu miasta Ziębie”.

W pracy opiekuńczej nadal dużą rolę odgrywał internat szkolny, przeniesiony do budynków po ZSE. Świadczyć o tym może stosunek liczby mieszkańców internatu do ogólnej liczby uczniów. W roku szkolnym 1967/68 na ogólną liczbę uczniów 662, 270 mieszkało w internacie, co stanowiło 41% pobierających naukę. W dalszych latach liczby te ulegały zmianom: 1970/71-35%, aby w końcowym okresie istnienia zasadniczej szkoły zawodowej ulec zmniejszeniu do 28%. Jednak była to nadal licząca się grupa uczniów, oddziałująca na oblicze szkoły.

Zwiększająca się różnorodność kierunków i profilów kształcenia spowodowała też wzrost liczby uczniów dojeżdżających. Konsekwencją tego była konieczność stworzenia warunków zorganizowanej opieki świetlicowej. O początkach istnienia świetlicy szkolnej możemy znaleźć informacje w sprawozdaniach z działalności opiekuńczo-wychowawczej z roku 1971/72: „W celu by młodzież dojeżdżająca do szkoły miała możliwość wykorzystania czasu oczekiwania na środki lokomocji - na naukę czy inne zajęcia, udostępnione jest dla niej jedno pomieszczenie w szkole, a w przyszłym roku szkolnym w ramach zajęć pozalekcyjnych jeden z nauczycieli będzie zobowiązany do sprawowania opieki nad tą młodzieżą i organizowania dla niej możliwych do zrealizowania zajęć”.

III. Zespół Szkół Zawodowych w latach 1976-1997

Utworzenie na bazie szkoły zawodowej Zespołu Szkół Zawodowych było kolejnym ważnym momentem w rozwoju szkolnictwa zawodowego w mieście.

Szkoła w nowej strukturze organizacyjnej rozpoczęła działalność 1 września 1976 roku na mocy zarządzenia Kuratora Oświaty i Wychowania w Wałbrzychu z dnia 4 maja tego roku.

W początkowym okresie w ZSZ kształci się głównie na poziomie szkoły zasadniczej oraz w Technikum Mechanicznym dla Pracujących. Ciągle wzbogacana jest też oferta szkolenia zawodowego: „W obecnym roku szkolnym (1976/1977) zostały uruchomione klasy: elektromechanika ogólna i mechanizacja rolnictwa w Technikum dla Pracujących i Policealne Studium Zawodowe”. W pierwszym roku istnienia ZSZ 29% uczniów to słuchacze pionu kształcenia dla pracujących. Wskaźnik ten z roku na rok rośnie i w roku szkolnym 1978/1979 wynosi już 41%. Rozwój organizacyjny szkoły wynikał z zapotrzebowania lokalnego rynku pracy oraz dawał możliwość zdobywania i podnoszenia kwalifikacji zarówno młodzieży po szkole podstawowej, jak i już pracującej zawodowo. „Gazeta Robotnicza” z 7 marca 1978 roku tak charakteryzowała możliwości ziębickiej szkoły: „Ziębicka zawodówka, która nadal uczy zawodu tokarza, sprzedawcy, ślusarza, fotografa, kucharza, kelnera, ciastkarza, cukiernika, przygotowuje młodzież na przyszłych mechaników maszyn rolniczych, elektromonterów, mechaników kierowców i do pracy w zakładach przetwórstwa owocowo-warzywnego oraz ceramiki technicznej i użytkowej. Technikum Mechaniczne dla Pracujących przy ZSZ kształci w takich specjalnościach, jak budowa maszyn, mechanizacja rolnictwa, elektromechanika ogólna oraz przetwórstwo owoców i warzyw. Dwa lata temu utworzono przy ZSZ Policealne Studium Zawodowe dla pracujących, które przygotowuje specjalistów w zakresie ekonomiki i organizacji przedsiębiorstw przemysłowych. W związku z ogromnym zapotrzebowaniem na usługi motoryzacyjne ziębicka zawodówka utworzy od nowego roku szkolnego 1978/1979 jeszcze jedną klasę, przygotowującą młodzież do zawodu mechanika kierowcy pojazdów samochodowych. Przy szkole urządzi się w tym roku nowoczesną stację diagnostyczną do badania pojazdów, która zarazem będzie świadczyć usługi zmotoryzowanym. Na potrzeby rozbudowującej się miejscowej „fabryki witamin w konserwach” ZSZ będzie kształcić fachowców w zakresie technologii produkcji rolno-spożywczej”.

Szkoła w omawianym okresie kształciła wykwalifikowanych pracowników dla większości zakładów przemysłowych w mieście.

Kolejnym etapem było otwarcie 5-letniego Technikum Zawodowego na podbudowie szkoły podstawowej. Fakt ten był na tyle istotny, że decyzją Kuratora z dnia 15 lutego 1979 roku rozpoczęto po raz pierwszy w historii powojennych Ziębic kształcenie na poziomie średnim zawodowym w systemie stacjonarnym, dającym miejscowej młodzieży możliwości dalszej nauki na poziomie wyższym politechnicznym lub uniwersyteckim. Dotychczas taką możliwość dawało jedynie Liceum Ogólnokształcące.

W tym samym roku w ramach ZSZ powołano dzienne Policealne Studium Zawodowe, dające możliwości zdobycia zawodu absolwentom LO. Zarówno technikum jak i PSZ przygotowywał specjalistów w zawodzie mechanizator rolnictwa. Podyktowane to było rolniczym charakterem środowiska lokalnego oraz ogólnym zapotrzebowaniem na specjalistów tej właśnie specjalności. Powołanie tych dwóch szkół średnich całkowicie zmieniło strukturę szkoły, która z roku na rok ulegała coraz większym zmianom zarówno ilościowym jak i jakościowym. O ile w roku szkolnym 1979/1980 na ogólną liczbę uczniów szkoły w Technikum i PZS uczyło się tylko 9% słuchaczy, to w 1996/1997 liczba ich wynosiła już 77%.

Wzrastająca z roku na rok liczba absolwentów szkół zawodowych pragnących podnoszenia swoich kwalifikacji, wymusiła decyzje władz oświatowych o utworzeniu w ramach ZSZ trzyletniego Technikum Zawodowego po szkole zawodowej. W pierwszym roku działalności podjęło w nim naukę 41 uczniów, w większości absolwentów miejscowej szkoły zawodowej.

Kryzys lat osiemdziesiątych miał także duży wpływ na dalszy rozwój tego rodzaju placówki jaką była szkoła zawodowa. Szczególnie negatywnie odbił się on na szkołach kształcących w systemie wieczorowym. Kurczący się rynek pracy w Ziębicach, spowodowany likwidacją głównych zakładów produkcyjnych przemysłowych, doprowadził do spadku zainteresowania tą formą dokształcania. Konsekwencją tego był gwałtowny spadek liczby uczniów w technikum dla pracujących, osiągając w ostatnim roku swojej działalności 1,15% ogólnej liczby uczniów ZSZ. Po kilku próbach reaktywowania ostatecznie technikum dla pracujących przestaje istnieć w 1993 roku.

Zmiany polityczno-gospodarcze w Polsce po roku 1989, kurczący się rynek pracy oraz wzrost aspiracji młodego pokolenia, poparty polityką władz oświatowych dążących do objęcia kształceniem na poziomie średnim jak największej ilości młodzieży, w konsekwencji powoduje stopniową likwidację klas na poziomie zasadniczym. Zmiany te są motorem gruntownej przebudowy struktury szkoły.

W ZSZ tendencje te możemy zauważyć już na początku lat dziewięćdziesiątych. W 1993 roku zostaje utworzony nowy kierunek Liceum Zawodowego: gastronom. W kolejnym roku szkoła ta wzbogaca się o kierunek krawiec konfekcji usługowej oraz zostaje otwarta nowa szkoła - Liceum Ekonomiczne o specjalności zarządzanie i organizacja przedsiębiorstw. W roku tym na poziomie szkół średnich kształci się już 54% ogółu liczby uczniów.

Kolejne lata przynoszą dalsze zwiększenie możliwości zdobycia interesującego zawodu. W 1994 roku reaktywowane zostaje PSZ o specjalności: technik - handlowiec, a w następnym Liceum Ekonomiczne zostaje wzbogacone o nowy kierunek kształcenia: rachunkowość i rynek rolny.

Stały wzrost liczby miejsc w technikum, liceach zawodowym i ekonomicznym oraz PSZ, przy jednoczesnym spadku uczniów klas na poziomie zasadniczym, doprowadza w 1997 roku do całkowitego przeobrażenia oblicza szkoły. W roku tym w szkole zasadniczej kształci się już tylko 23% ogólnej liczby uczniów na wygasających kierunkach: mechanik kierowca pojazdów samochodowych, ślusarz-mechanik, krawiec odzieży damskiej lekkiej oraz wielozawodowym. O wygasającym charakterze tych klas mogą świadczyć dane mówiące o procentowym udziale uczniów tych kierunków w stosunku do ogólnej liczby uczęszczających do szkoły. I tak w tym okresie klasa kierowców pojazdów samochodowych to 5,8%, ślusarz-mechanik 3,1% a krawiec odzieży damskiej 2,1% ogólnej liczby uczniów szkoły. Jedynie klasy wielozawodowe, kształcące pracowników zakładów usługowych, posiadały znaczną liczbę uczniów, mieszczącą się w granicach 52,4%.

Omawiając działalność ZSZ należy również wspomnieć o epizodycznym w porównaniu do całości, bo trwającym zaledwie 3 lata kierunku kształcenia w zawodach: ogrodnik i hodowla roślin oraz nasiennictwo. Odziedziczony on został po zlikwidowanej szkole zawodowej w Henrykowie. Kierunki te były prowadzone w latach 1990-1993, aż do wygaśnięcia roczników rozpoczynających naukę w szkole macierzystej.

Zygmunt Kawecki

DYREKORZY ZESPOŁU SZKÓŁ W LATACH 1947-2007

  • 1947-1951 STANISŁAW TRELIŃSKI
  • 1951-1971 ANIELA RUSAK
  • 1971-1973 inż. JAN TYRCZ
  • 1973-1987 mgr KONSTANTY SOBKO
  • 1987-1990 mgr TERESA STĘPKOWSKA
  • 1991-1996 mgr inż. TADEUSZ WOLSKI
  • 1996-2006 mgr EDWARD CYMBAŁA
  • 2007 mgr AGATA SOBKÓW 
  • 2007-2015 dr MARIUSZ SZPILAREWICZ
  • 2015-nadal mgr inż. JOANNA SMĘTKIEWICZ

 

  • Paweł Nowak
  • Erasmus
  • Harmanice
  • Masfrost
  • Modernizacja kształcenia zawodowego
  • PNWM
  • Szkoła bez przemocy
  • Comenius
  • Szkoła z klasą
  • Szkoła współpracy
  • UP Wrocław
  • Uniwersytet wrocławski
  • PWSZ Nysa
  • Wiarygodna szkoła
Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych im. Hipolita Cegielskiego, Wojska Polskiego 3, 57-220 Ziębice, pow. ząbkowicki, woj. dolnośląskie

projekt i hosting: INTERmedi@  |  zarządzane przez:CMS - FSI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.
Zamknij